Szkoła Podstawowa w Dąbrówce Starzeńskiej

Szkoła Podstawowa w Dąbrówce Starżeńskiej

Adres:
Dąbrówka Starżeńska
36-065 Dynów
tel.: (0-16) 652-10-17
tel. kom.: 885-660-892
email: szkoladabrowka@poczta.onet.pl

Dyrektor:
Agata Sapa

Historia Szkoły Podstawowej w Dąbrówce Starżeńskiej:
Dzięki odnalezionej wśród starych dzienników kronice możemy odtworzyć całą historię szkoły w Dąbrówce Starzeńskiej.

W tym miejscu posłużę się cytatem z liczącej sobie prawie 100 lat kroniki:

"Kronika ta założona została dnia 5 września 1908 roku przez miejscową nauczycielkę p. Paulinę Wolańską albowiem na mocy Rozporządzenia Wysokiej Rady Szkolnej Krajowej zorganizowaną została szkoła ludowa jednoklasowa w Dąbrówce Starzeńskiej, a za staraniem ludności tejże gminy i przewielebnego księdza Jana Stelinskiego z Dylągowej zwierzchność gminna w Dąbrówce Starzeńskiej zakupiła od Pani Hrabiny Julii Starzeńskiej budynek drewniany stojący na drodze prowadzącej od Dynowa do Siedlisk na budynek szkolny mający mieścić w sobie jedną salę naukowa i mieszkanie dla nauczyciela i część morga gruntu około tego budynku na ogród szkolny. Do szkoły tej zobowiązane są uczęszczać dzieci z Dąbrówki Starzeńskiej i przysiółka Reszów..."

Ponieważ nauczycielka nie mogła mieszkać w szkole, gdyż to pomieszczenie zajmował leśniczy musiała dochodzić z Dynowa co było dla niej bardzo uciążliwe i powodowało, że często chorowała, a wtedy nauka była zawieszana.

Dlatego też w 1910 roku przeniesiono do pracy w tutejszej szkole p.Sebastiana Korzeń z Brzeżawy, jednak i on nie mógł zamieszkać w szkole ze względu na bardzo zły stan budynku, który w końcu popadł w ruinę i nauka odbywała się w tzw. Kancelarii gminnej.

Do szkoły zapisanych było około 96 uczniów. Materiał na nowy budynek był częściowo zgromadzony, ale brakło funduszy na rozpoczęcie budowy. Poza tym utrudniały ją również wylewy Sanu i epidemie cholery  i tyfusu.

W następnym roku szkołę prowadziła p. Zofia Kawianka, a po niej od 1918 roku p. Bronisława Podgórska, wtedy było zapisanych już ponad 100 dzieci. Garnęły się one bardzo chętnie do szkoły i z każdym rokiem wykazywały coraz lepsze wyniki w nauce i zachowaniu. Jednak naukę przerywały częste epidemie tyfusu, szkarlatyny, które odbijały się na zdrowiu  i pozbawiały życia niektórych uczniów. Wszystkie te zjawiska były skrupulatnie notowane w kronice szkoły i zachowanej Metryce Szkolnej, w której możemy znaleźć zapisy od 1908 roku.

Pani Bronisława Podgórska nie ograniczała swojej pracy z młodzieżą tylko do spraw szkolnych, założyła na terenie wsi Kolo Młodzieży, które zbierało się w każdą niedzielę. Odczytywano wtedy książki, gazety, odbywały się prelekcje, urządzano przedstawienia, które potem prezentowano całej społeczności w dniu 25 czerwca, który uznano jako Święto Pieśni i corocznie obchodzono przedstawiając różne spektakle i widowiska o walorach wychowawczych i patriotycznych.

Budynek szkolny w dalszym ciągu składał się z jednej sali lekcyjnej oraz mieszkania dla nauczyciela. Był drewniany i mieścił się obok obecnej stacji transformatorowej. Do jednej klasy uczęszczały dzieci w różnym wieku i uczyły się równolegle, a uroczystości i występy uczniów odbywały się na ogrodzie szkolnym. W czasie występów zbierano datki na remont budynku szkolnego .

 W roku 1928 opracowano projekt przebudowy zabudowań podworskich na cele szkolne. Pod koniec roku uzyskano pozwolenie na budowę i rozpoczęto gromadzenie funduszy i materiałów. Po dwóch latach powstał budynek szkolny, który przetrwał do dnia dzisiejszego w prawie nie zmienionym kształcie.

Znajdowało się w nim 5 sal lekcyjnych co było udogodnieniem, gdyż można było uczniów rozdzielić na klasy. Na podstawie §3 Zarządzenia Ministra Wyznań i Oświecenia Publicznego z dnia 22 lipca 1937r o przemianowaniu publicznych szkół powszechnych Inspektor Szkolny J. Beck przemianowuje 1- klasową szkołę powszechną w Dąbrówce Starzeńskiej z dniem 15 listopada 1937 roku na publiczną szkołę powszechną stopnia pierwszego. Dzieci uczęszczające do szkoły podzielone są na klasy od I do IV, zapisanych jest 83 uczniów.

W 1939 roku wybuchła II wojna światowa, podczas której budynek szkolny został zniszczony i dopiero w 1948 roku wyremontowano 1 salę lekcyjną, w której uczyły się dzieci z klas I- IV, kl. V jeździła do Norzdrzca. Naukę prowadzono na zmiany, pracował tylko 1 nauczyciel, gdyż nikt nie chciał iść do pracy na Zasaniu z obawy przed grasującymi bandami, kierownikiem szkoły był Jan Wyskiel, który pełnił tą funkcje do 1955 roku.

Dzięki zaangażowaniu mieszkańców szkoła została odremontowana i w 1951 uczęszczało do niej ponad 100 uczniów, pracowało 3 nauczycieli, potem było ich 5, uczniów podzielono na 7 klas i pierwszych 37 ukończyło pełną szkołę podstawową  dającą podstawę do dalszego kształcenia. Z powodu odejścia na emeryturę p.Wyskiela  w  1956roku kierownikiem szkoły zostaje Tadeusz Gierlach.

W 1957 roku przysiółek Reszów ze względu na dużą odległość od szkoły zaczął  ubiegać się o budowę własnej placówki. Starania te  zostały uwieńczone sukcesem, rozpoczęto zbieranie funduszy i materiałów . Od listopada 1960 roku kierownikiem szkoły był p. Józef Polityński. Po nim funkcje tę w 1966 roku objął p. Józef Gierlach.

28 sierpnia 1968 roku oddano do użytku szkołę na Reszowie, gdzie uczyły się dzieci z klas I- IV w liczbie 19 uczniów. Jednak z powodu malejącej liczby dzieci w 1971 roku została ona zamknięta a budynek przekazany Chorągwi przemyskiej na stanicę harcerską.

W tym też roku został obniżony stopień organizacji szkoły do klas I- IV. Związane to było z powstaniem Zbiorczych szkół Gminnych. Uczniowie klas V- VIII byli dowożeni do Dynowa.

W 1980 roku pozostały tylko klasy I- III, ponieważ klasa IV również była dowożona.

Ze względu na złe warunki dojazdu, po protestach rodziców dzieci z klas IV- VI w lutym 1981 roku powracają do szkoły macierzystej, a kl. VII- VIII od nowego roku szkolnego.

Szkoła funkcjonuje w liczbie 5 oddziałów, z których oddział przedszkolny uczy się w starym budynku , uczniów jest około 90.

W 1987 roku zostaje zmienione pokrycie dachu na blachę. Jednak w kolejnych latach budynek nie jest remontowany z braku środków finansowych.

Pan Józef Gierkach był dyrektorem szkoły do 1992 roku, kiedy to w wyniku konkursu na to stanowisko powołana została p. Barbara Gierkach, piastowała je przez 2 lata.

W 1994 w wyniku jej odejścia do innej szkoły pełniącym obowiązki, a później dyrektorem został p. Lesław Iwański. Pod jego rządami w szkole przeprowadzane są prace remontowe, zostaje zwolnione mieszkanie służbowe, które przeadaptowano je na 1 salę lekcyjną, kuchnię i pokój nauczycielski. Zostają zakupione komputery.

Wtedy też narodziła się inicjatywa rozbudowy szkoły. W 1997 roku Zarząd Gminy Dynów wydał decyzję o warunkach zabudowy i rozpoczęto projektowanie nowej części obiektu.

Na zebraniu wiejskim w dniu 7 lutego 1999 roku ukonstytuował się komitet budowy szkoły, którego przewodniczącym został p. Janusz Paśko, a zastępcą  Mieczysław Ostafiński.

Dzięki przychylności Rady Gminy, pana Wójta i społeczności wsi, która wspierała finansowo te poczynania rozpoczęła się w 2000 roku rozbudowa szkoły. W 2002 ukończono fundamenty i piwnice. Następnie w 2003r. wykonano I kondygnację i poddasze, wreszcie pokrycie dachowe, a całość prac została zakończona w maju 2005 roku.

W budynku mieści się 3 sale lekcyjne, świetlica, szatnia, pracownia komputerowa.

Uczniowie rozpoczęli 1 września 2005 roku naukę w nowych jasnych salach, a uroczyste oddanie budynku miało miejsce 16 września 2005 roku. Szkołę zaszczycili wtedy swoją obecnością p. Stanisław Ożóg – starosta rzeszowski. p. Jan Sieńko – radny powiatu rzeszowskiego, p. Barbara Dżugan – wizytator Podkarpackiego Kuratorium Oświaty, p. Adam Chrobak – wójt gminy Dynów, wykonawcy i podwykonawcy obiektu z p. Franciszkiem Oleszko i p. Stanisławem Baranem oraz licznie zgromadzeni mieszkańcy Dąbrówki Starzeńskiej.

Od tej pory cała społeczność szkolna stara się jak najlepiej zapisywać nowe karty historii szkoły i kontynuować to, co pozostawiły w spuściźnie pokolenia, które przez prawie 100 lat przewijały się wśród tych murów, kiedyś starych i zaniedbanych – dzisiaj jasnych, nowych, zachęcających do przebywania w nich i czerpania ze skarbnicy wiedzy, by stanowić wizytówkę wsi i jednoczyć wszystkich ku wspólnemu celowi jakim jest oparte na dumie z własnego pochodzenia, zdrowych zasadach moralnych i poszanowaniu nadrzędnych wartości wychowanie młodego pokolenia.